در این مطلب
بلال خداداد: «هر زادگاه، یک معلّم»؛ برای آموزش کودکان افغانستان مسئولیت بگیریم
بلال خداداد، خبرنگار پیشین و فعال سیاسی، با راهاندازی یک ابتکار کارزار آموزشی، از شهروندان افغانستان در خارج از کشور خواسته است برای فراهمکردن زمینه آموزش کودکان و نوجوانان در روستاهای افغانستان، مسئولیت تأمین هزینه یک صنف آموزشی در زادگاه خود را بر عهده بگیرند.
خداداد در پیامی گفته است که شهروندان افغانستان مقیم امریکا، کانادا و کشورهای اروپایی میتوانند با پرداخت ماهانه ۵۰ تا ۱۰۰ دالر، در تأمین هزینه یک آموزگار در روستای خود سهم بگیرند.
به گفته او، این مسئولیت میتواند بهصورت گروهی نیز انجام شود تا هزینه آموزش میان چند نفر تقسیم شود.
خداداد تأکید کرده است که هیچ پولی بهصورت مرکزی جمعآوری نخواهد شد و افراد یا گروهها باید آموزگار مورد اعتماد خود را در محل پیدا کرده و هزینه آموزش را مستقیماً به همان آموزگار پرداخت کنند.
او گفته است که این ابتکار تاکنون در چهار منطقه آغاز شده و کودکان و نوجوانان در این مناطق عملاً مشغول آموزشاند.
خداداد افزوده است که این اقدام هیچگونه بُعد سیاسی ندارد، وابسته به هیچ حزب یا جریان سیاسی نیست و پروژه هیچ نهاد داخلی یا خارجی نیز محسوب نمیشود.
به گفته او، هدف اصلی این حرکت، ایجاد فرصت آموزشی برای کودکان و نوجوانان افغانستان است تا آنان بتوانند ریاضی، زبان انگلیسی، علوم و مهارتهای فکری را بیاموزند و ارتباطشان با دانش روز جهان حفظ شود.
خداداد با اشاره به فقر و گرسنگی در افغانستان گفته است که رسیدگی به نیازهای فوری مردم ضروری است؛ اما محرومماندن یک نسل از آموزش میتواند پیامدهای طولانیمدت و جبرانناپذیری داشته باشد.
او از رسانهها، روزنامهنگاران، فرهنگیان، استادان و چهرههای اجتماعی خواسته است با بازتاب این ابتکار، به گسترش آن از یک روستا به روستای دیگر کمک کنند.
خداداد ابراز امیدواری کرده است که این حرکت از چهار نقطه فعلی به چهارصد و سپس به هزاران نقطه در سراسر افغانستان گسترش یابد.
او در پایان از شهروندان افغانستان خواسته است منتظر کمک نهادها نمانند و خودشان در زادگاههایشان آموزگار مورد اعتماد پیدا کرده و هزینه آموزش کودکان را مستقیماً تأمین کنند.
این در حالی است که پس از بازگشت طالبان به قدرت، مکاتب دختران بالاتر از صنف ششم و دانشگاهها به روی دختران بسته شده است.
همزمان، طالبان توجه بیشتری به مدارس دینی معطوف کردهاند و دسترسی بسیاری از جوانان افغانستان به علوم و آموزشهای معاصر با محدودیتهای جدی روبهرو شده است.